...ความสุขหลากสี..

หากเปรียบความสุขเหมือนสี..
เราอาจจะให้นิยามสีแห่งความสุขของเราได้แตกต่างกัน..

มีหลายคนที่บอกว่า..
สีความสุขของเราเป็นสีขาว..
เพราะเป็นความสุขที่บริสุทธิ์ใจ..

อาจจะมีบางคนที่บอกว่า..
สีความสุขของเราเป็นสีแดง..
เพราะเป็นความสุขที่ต้องดิ้นรนต่อสู้..

แต่ก็มีอีกหลายคนที่บอกว่า..
สีความสุขของเราเป็นสีดำ..
เพราะความสุขที่ได้รับ..แลกมาด้วยความยากลำบาก..

และเกือบทุกคนที่มักจะบอกว่า..
สีความสุขของเราเป็นสีชมพู..
เพราะเป็นความสุขที่เกิดขึ้นจากความรัก..ความเอาใจใส่..

หากนิยามให้ครบทุก ๆ สีแห่งความสุข..
เราคงได้รับนิยามแห่งความสุขอย่างมากมาย..
แต่จะมีใครรู้บ้างไหมว่า..
หากเราเอาทุกสีที่มีอยู่บนโลกนี้..มาผสมรวมกัน..
เราจะได้สีแห่งความสุขเป็นสีอะไร ??

ลองทดสอบดู..
เราจะรู้ว่า..สีแห่งความสุข..
เมื่อนำมาผสมรวมกัน..
จะเป็นสีแห่งความสมดุลของธรรมชาติ..
ที่วางเปล่า..แบบไม่น่าเชื่อ..

สีแห่งความสุขของเราก็เช่นเดียวกัน..
หากเราลองรวบรวมประสบการณ์ต่าง ๆ ในชีวิต..
เหมือนกับการนำสีมาผสมรวมกัน..
สีแห่งประสบการณ์ชีวิตของคนเรา..
ก็มีทั้งสุขและทุกข์..คละเคล้าปะปนกันไป..

สีแห่งความสุข..
คือ..บทพิสูจน์ที่ว่า..
ความสุข..ความทุกข์..
เกิดจากการแต่งเติมสีภายในจิตใจของเรา..

เราจะปรุงแต่งอารมณ์..ความรู้สึกแบบใด..ลงไปในจิตใจ..
ใจของเรานั่นแหละ..ที่จะบอกเราได้ว่า..
เรามีความสุขหรือความทุกข์..


.................

..........ไม่มีสิ่งใดในโลก

ที่สำเร็จได้โดยไม่เริ่มจากการทำทีละน้อย...ทีละน้อย

หรือเริ่มจากการทำทีละอย่าง...ทีละอย่าง...

หากเราเริ่มจะนับให้ถึงร้อย...เราต้องเริ่มนับที่หนึ่ง...

นับจากหนึ่งไป สอง สาม สี่ จนไปถึงร้อย...

ความสำเร็จก็เช่นกัน...สุภาษิตจีนบอกไว้ว่า

"ความสำเร็จต้องเริ่มที่ก้าวแรก

ต้องค่อย ๆ ทำ ค่อย ๆ สะสม

เริ่มจากทีละก้าว ทีละก้าว แล้วจะถึงเส้นชัยเอง

เพียงแต่ช้าหรือเร็วเท่านั้น..."

เวลาเราจะข้ามภูเขาสูงไปอีกฟาก

เราไม่สามารถก้าวข้ามเขาทีเดียวได้...

โดยการก้าวเพียงก้าวเดียว...

เราไม่สามารถย่อภูเขาให้เล็กลง

เราไม่สามารถเสกอะไรได้ดังใจ...

เพื่อที่จะก้าวข้าม...

เพราะเราไม่ใช่ผู้วิเศษ...

แต่กลับจะต้องก้าวข้ามก้อนหิน ดินกรวดทีละก้อน ๆ

เมื่อก้าวผ่านทีละก้อนจนหมด...

ก็เท่ากับว่าได้ก้าวข้ามภูเขาที่สูงตระหง่านได้...

ความสำเร็จจึงเป็นการสะสมทีละน้อย

สะสมความสำเร็จปลีกย่อยเล็ก ๆ ...

ค่อย ๆ เป็น ค่อย ๆ ไป ค่อย ๆ สะสมจนยิ่งใหญ่...

อุปสรรคที่เกิดขึ้นระหว่างทางจึงเปรียบเสมือนก้อนหิน..

และเป็นการสะดุดก้อนเล็ก ๆ ระหว่างทางเท่านั้น...

หากมันนำไปเปรียบเทียบกับเป้าหมายที่เป็นภูเขา

อุปสรรคนั้นก็จะดูเล็ก จิ๊บจ๊อยไปทันที...

มันคนละขนาด มันคนละเรื่องกัน...

และอย่าลืมว่า...

ก้อนหินระหว่างทางมีเอาไว้ให้ข้าม

ไม่ใช่ให้สะดุด!...
.